2005/Nov/21

เช้านี้หนาวแว้ว เมื่อเช้าตื่นโครตสาย ทำงานก็สาย ><""
นี่คือพนักงานดีเด่นประจำวันนี้ เย่ๆ
ถ้าเป็นหน้าหนาว ปีก่อนๆ นู้น ตอนนี้ก็คงนอนอุตุอยู่ในผ้าห่มผืนโตๆ อุ่นเหลือจะอุ่น
รอเวลาที่ใครคนนึงฉุดกระฉากให้ลุกออกจากที่นอน

.
บรรยากาศยามเช้า ทำให้นึกถึง เหตุการณ์ ภาพของพ่อ นั่งหยอกกะเจ้าปุ๊ก
เหล่าน้องแมวๆ นอนเกลือกกลิ้ง กลางแสงแดด บางก็กระโดดโลดเต้นหยอกเย้ากัน
เรียกเสียงหัวเราะของบ้านเรา ทุกอย่างวันนี้ยังดำเนินอยู่
เพียงแต่ เหตุการณ์วันนี้ หนึ่งคนในวันนั้นไม่ได้อยู่บ้าน

ตอนนี้แม่คงเหงา เมื่อเช้า พี่สาวพูดขึ้นแบบนี้
ฉันว่าแม่คงเหงา คิดแบบนี้เหมือนกัน
ส่วนพ่อ ก็คงหาอะไรแก้เหงา ทำตามประสาพ่อ
เวลาเราเหงา เราคิดถึงใคร
ไม่อยากให้ใครคนนั้นเหงา
ความเหงาทำให้ เราคิดถึง คนที่จากเราไป

คิดถึงปู่ 10 ปีที่แล้ว ปู่นั่งผิงไฟ นั่งรอพระบิณฑบาตร นั่งปิ้งข้าวเกียบให้หลานๆ
มีเด็กดื้อ ตัวเล็กๆ คนนึง วิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน วิ่งหยอกล้อกับแมวหมา

เห็นปู่นั่งยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะ


คิดถึง เจ้าหมี ปีที่แล้ว เจ้าหมีพาเจ้าปุ๊กไปวิ่งเล่นที่สนามโรงเรียนใกล้ๆบ้าน
ปีนี้ปุ๊กนอนอาบแดดอยู่บ้านตัวเดียว ตอนนี้อาจจะพยายามทำตัวเป็นเพื่อนกับพวกแมวๆอยู่
ไม่รู้จะได้ผลแค่ไหน
แต่ปีนี้ปุ๊กผอมลง แก่และ เชื่องช้ากว่าเก่า


ความผูกพัน ทำให้เราคิดถึงกัน


เพียงแต่หนาวนี้ ฉันต้องนั่งทำงานที่นี่ ใต้แสงนีออน
ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ยืนอาบแดด หรือแม้แต่เพียงแหงนหน้ามองดวงตะวันยามเช้า
แถมผ้าห่มที่นี่ ก็ไม่อุ่นเท่าผ้าห่มที่บ้าน ผ้าของแม่

โลกมันหมุนผ่านช่วงเวลานั้นไปแล้ว
แต่เขาว่าโลกหมุนเป็นวงกลม รอบตัวเองช่ายมะ

แสดงว่าสักวันโลกจะหมุนกลับมาที่เก่า ช่ายมะ


เมื่อไหร่นะ

เวลาเหล่านั้นจะหมุนคืนกลับมาซะที

2005/Nov/12

ฝนตกแล้ว หนักด้วย ...

แล้วตอนนี้ความรู้สึกมันย่ำแย่ขึ้นทุกที
เหมือนเป็นช่วงที่เราต่างก็ควักด้านไม่ดีของตัวเองออกมาโชว์กัน


ทำไมช่างนัก

รู้มั้ยว่ามันเจ็บ เจ็บเพราะคำว่า " ลืม "
คำว่า "หาย" ...คำถามซ้ำไปซ้ำมา
มันไม่มีความมายอะไรเลย งั้นหรือ
จึงลืม จึงหาย จึงถามซ้ำไปซ้ำมา

เสียดาย ช่วงเวลา ที่เสียไปเพราะ " อารมณ์"


ฟ้าหลังฝน อยู่ไหน ????

ครั้งนั้น ฉันเคยคิดว่าตัวเองมีค่า มีความหมายพอให้ใครได้จดจำ
แต่แล้วเวลาก็ทำให้ฉันรู้ว่า มันผิดที่หลงไปคิดแบบนั้น

ฉันไม่มีค่าอะไรเลย
ไม่เหลือคุณค่าอะไรเลย

นี่คือความจริง

ที่ฉันพึงระลึกไว้

-----พอแล้ว--------
ในที่สุด ก็ต้องกลับมาอยู่กับตัวเอง หอบใจที่ไปไหนไม่รอดกลับมา
คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ ทบทวนเรื่องเก่า

ฉันปวดหัวมาก กับความรักจอมปลอม
ความหลอกลวง ซ้ำไปซ้ำมา

เหนื่อยจนท้อ ฉันขอหยุดไว้


...............................

ลาก่อน คนที่จะเป็นความหลัง


2005/Nov/10

ช่วงนี้ รู้สึกไม่สบายใจ หลายเรื่อง
รู้อต่ว่ามันเหนื่อย ...เหนื่อย ...
งาน ... เมื่อไหร่จะลงตัวซะที ...
เมื่อไหร่ ที่ไม่ต้องมาคอยลุ้นสถานะภาพตัวเอง
เรื่องบ้าน .... เมื่อไหร่ .. .
เมื่อไหร่จะมีพร้อมเหมือนคนอื่นเค้าบ้าง
ความรัก ... ตอนนี้เหมือนกำลัง ถ่อยหนีมัน
รู้สึกหวาดกลัว ไม่อยากเดินหน้าต่อ ไม่อยากพบกับความผิดหวัง

ได้แต่หวัง ... ถ้าหลับตาลงและลืมตาขึ้น
ทุกอย่างที่หวังจะเป็นความจริง

คำถามนึง ที่ถามตัวเองมาตลอด
.. ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งไหนกันแน่ ... ตรงไหนคือที่ของฉัน .. ที่ที่ฉันควรหยุด...

ชีวิตฉันอยู่แห่งใด

ทุกครั้งที่โดนถาม... ฉันต้องการอะไร
คิดนาน .. คิดไม่ออก .. นั่นซิ .. ต้องการอะไร
ฉันเคยคิดว่า ... ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ ... แล้ววันนึง .. มันก็ไม่ใช่
ไม่ใช่ .. ไม่ใช่ .. เมื่อไหร่จะใช่ซะที

หลับตาลงก้มหน้าบีบให้น้ำตามันไหล ..
ทำไมชีวิตฉันจึงเป็นแบบนี้


เมื่อไหร่ ... จะถึงที่หมายซะที ... ฉันเมื่อย ฉันเหนื่อย ท้อล้า


ปลายทางของฉันอยู่หนใด

คุณคะ....
ที่ฉันทำให้คุณเหนื่อยหน่าย รำคานใจบ้าง ฉันขอโทษคุณนะ
อย่าเพิ่งเลิกพยายามเลยนะคะ ได้โปรด
ขอเวลาฉันอีกนิด ให้เวลาฉัน
ทบทวนเรื่องบางอย่าง ฉันอาจจะเกเร เหลวไหล

แต่จะไม่มีวันหนีไปไหน ... คุณรู้ไว้นะคะ
ตรงนี้ค่ะ อยู่ตรงนี้

เชื่อใจฉันนะคะ

รักเช่นกันค่ะ ... คุณ

เหนื่อยจังค่ะ